| Lineariteit, gelijktijdigheid en (materiële) (on)mogelijkheden | ||
| 1 | Is schrijven een lineaire actie in de tijd, in eerste instantie zou je dit denken, vinden wellicht ... | |
| 2 | - In mijn perceptie onderscheiden zich: (1) tijd in de lengte of de breedte en (2) tijd in de diepte; (1) en (2) hebben een verschillend perspectief (Deze fenomenen kan ik momenteel niet anders uitdrukken dan met behulp van 'ruimtelijke' termen. Een gebrek aan een metafoor; komt dit omdat ik deze niet ken of dat deze er (nog) niet is ?). (2) zou de Z-factor kunnen zijn in een assen-stelsel, deze suggereert alleen op dit moment de ruimtelijke factor in de definitie lengte x breedte x hoogte (diepte) en die bedoel ik nu juist net niet. |
|
|
|
||
| 3 | Goed nog even over
het schrijven zelf dus: de actie
/ het handelen is een gevolg van 'denken' (een stukje gestructureerde hersenactiviteit)
die 'pulsen' naar de spieren stuurt om de juiste toetsen in te drukken,
de juiste tekens op papier achter elkaar te zetten; dermate gedetailleerd
dat de letters in de juiste volgorde de ontsponnen of zichzelf ontspinnende
gedachte op het scherm doet ontrollen. Het lijkt een onafgebroken stroom. |
|
| Maar ... |
||
| 4 | tegelijkertijd, in de loop
van dit proces, borrelen allerlei andere zaken op die ook nog genoteerd
moeten worden (de aandacht vragen) en maakt dat de net hierboven uitgeschreven handeling vrijwel onmogelijk dreigt te worden, de gedachten doorkruisen alshetware de 'handelingstroom van de blauwe alinea', breken deze af of gooien deze op z'n minst door de war. |
|
| 5 | Op zich geen ramp, maar een duidelijk waarneembaar verschil onderscheidt zich. De blauwe alinea genereert een product dat je lineair zou kunnen noemen, een lineaire stroom als een beek die van het begin tot het eind leidt, de zee in. De rode alinea daarentegen laat producten achter die meer het karakter hebben van fragmenten, die als een associatienetwerk aan elkaar hangen. | |
| 6 |
Twee begrippen, verbonden zijn aan het
fenomeen tijd: |
|
| 7 | Toch blijft de gelijktijdigheid rondom of
verbonden aan materie een lastig fenomeen, en schijnt deze net zo onwrikbaar als de materie zelf. Misschien zegt deze onwrikbaarheid meer over mijn specifieke relatie met materie en is het wat mijzelf betreft meer een psychologische barrière. Het zal blijken ... Neem nu de materie zelf, deze lijkt zo traag ! Het schilderen bijvoorbeeld - voordat de olieverf droog is, lijkt de interesse voor het beeld vervlogen. De spanning van het ontstaan vervliegt met het drogen van de verf. ( Misschien moet ik toch maar gaan schilderen ... al was het maar voor deze beproeving ) Is niet het proces, de voortdurende verhouding tot de materie, belangrijker dan het eindproduct? Hoe breng je dat in beeld, iedere letterlijke 'vaststelling / vastlegging' is bij voorbaat in tegenspraak met de intentie tot het creëren, het laten ontstaan. Een antwoord hierop vond ik met het Plooibaar Product - Formowalny Produkt - Pliable Product. |
|
| 8 | Het nemen van de tijd' daarentegen is bij
tijd en wijle (mooie uitdrukking overigens) afgrijselijk belangrijk om zaken te laten bezinken, om afstand te nemen. En ... Is deze afstand dan spatiaal of temporeel te noemen ? Door middel van nieuwere technieken als foto, film, video en computer lijkt die gelijktijdigheid gemakkelijker aan te geven; kan deze duidelijker of misschien beter gezegd, overtuigender gesuggereerd worden. Wij accepteren deze suggesties gewoon en groeien mee in de kijk op de wereld om ons heen en in onszelf door middel van de door onszelf ontwikkelde middelen en gereedschappen (media en tools). |
|
| 9 | Neem de oorlog in Irak bijvoorbeeld die op
dit moment (hoe lang duurt dit moment) uitgevoerd wordt; dankzij of ondanks de media zijn wij er ons meer bewust van dat er zoiets op 6000 km afstand afspeelt. Zonder die betreffende media werd ons bewustzijn van tijd, plaats en gebeurtenis minder geprikkeld. Het bewust omgaan met tijd, een tijdspad ( overigens weer een 'ruimtelijke' term ) levert planning op, een belangrijke factor naar mijn mening. We delen onze handelingen in, in de tijd, volgens een tijdspad, waarbij we al een heel eind de toekomst in proberen te kijken en die handelingen proberen vast te leggen. Die oorlog is er een voorbeeld van. Maar let op de bijkomstigheid dat het werkelijke NU juist een heleboel onbekende factoren in zich heeft, terwijl de planning zo duidelijk leek. Hierin lijkt bijna een omkering plaats te vinden. Het NU is een verrassing, terwijl we het verleden weten en de toekomst hadden gepland. |
|
| 10 | Gelijktijdigheid en materie; wel of geen gespannen verhouding, blijft voor mij vooralsnog het onderzoeken waard ! (wordt vervolgd) | |
| bij aanvang | het schrijven | | ||
| Created: 29/03/2003 Modified: |