Schrijven blijkt onvermijdelijk. Hierbij denk je dan al snel aan een boek in de traditionele vorm, in een
bepaald ‘format’. Een roman bijvoorbeeld, een essay of een reisverhaal. Lastig wat mijzelf betreft, bij
voorbaat een obstakel dat tot gevolg heeft dat alles wat er zich in mijn hoofd bevindt naar de
achtergrond gedrongen wordt en maakt dat mijn handelen zich op iets anders richt. Opwellende ideeën
lijken dan weer even weer tot het verleden te horen, of zijn ze misschien nog toekomst (?).
Hoewel geen schrijver in de traditionele zin van het woord blijft de aandrang onverminderd.
Maar wat doet het er eigenlijk toe, geen schrijver te zijn en maakt dit uit voor het product dat afgeleverd
zou kunnen worden. Laat ik het schrijfproces eerst maar eens doorlopen, achteraf valt hier vast van
alles over te zeggen, mocht hiertoe behoefte bestaan.

Laat ik maar beginnen ... enwel bij het begin (enige lineariteit is noodzakelijk).

Mijn schrijven kenmerkt zich voornamelijk door het noteren van korte stukjes; 'oprispingen' op enig
moment, naar aanleiding van enig gebeurde. Notities met de pen in een schrift - mijn notitieboekje.
Tekenen gebeurt daar ook, schetsjes naast gedachten op papier, ambities voor projecten, een
dichtelijke inval of opmerkingen over het één en ander dat mijn pad kruist.
Het geheel is lineair te lezen. Grofweg beschouwd, begint het verhaal op de eerste en eindigt het op
de laatste bladzijde. Maar de wijze van notitie begon niet op de eerste en verliep naar de laatste
bladzijde, het begon willekeurig, ergens tussenin.
Zou er sprake zijn van een verhaallijn dan is deze grillig te noemen. Tijd en connectie (links) zijn
bepalend voor de vorm in het overbrengen van de informatie.